ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ

ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Στην αρχαιότητα τα νησιά της Δωδεκανησου ήταν γνωστά το καθένα με το όνομά τους και όχι ως σύνολο. Οι πληροφορίες μας για την προϊστορική περίοδο της ιστορίας τους είναι ελάχιστες. Γνωρίζουμε όμως θετικά ότι στην Δ' π.Χ. χιλιετία υπήρχαν ήδη εκεί κάτοικοι (Τελχίνες και Κάρες). Οι μινωικοί Κρητικοί ίδρυσαν εμπορικούς σταθμούς στη Ρόδο, ενώ στα μυκηναϊκά χρόνια (μετά το 1400 π.Χ.) έφτασαν οι πρώτοι Έλληνες άποικοι (Αχαιοί από την Πελοπόννησο). Αργότερα ήρθαν και Δωριείς με επικεφαλής τον Αλθαιμένη, εγγονό του βασιλιά του Άργους Τημένου. Ειδικά η Λέρος και η Πάτμος αποικίστηκαν από Ίωνες της Μιλήτου.
Πολυάριθμα ροδιακά αγγεία των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων βρέθηκαν στη Μ. Ασία, στη Ρωσία, στην Αίγυπτο και στην Ιταλία και αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες για την ακμή του ροδιακού εμπορίου. Μεγάλη εξάλλου είναι η συμβολή των Ροδίων και των Κώων στον αποικισμό της Μ. Ασίας και της Σικελίας: ίδρυσαν τη Φάσηλη και τους Σόλους (στη Μ. Ασία) και τον Ακράγαντα, την Καμάρινα και τη Γέλα (στη Σικελία).
Το πολίτευμα στα νησιά ήταν δημοκρατικό, εκτός από τη Ροδο, τη Λινδο, την Καμειρο και την Ιαλυσό, όπου διατηρήθηκε το μοναρχικό έως τον ΣΤ' π.Χ. αιώνα. (Τύραννος της Λίνδου ήταν και ο σοφός Κλεόβουλος ο Ρόδιος). Οι τρεις μεγάλες πόλεις τής Ροδου (Ροδος, Λινδος, Καμειρος) ίδρυσαν με την Κω, την Κνίδο και την Αλικαρνασσό συμμαχικό οργανισμό γνωστό ως Δωρική Εξάπολη (ΣΤ’ π.Χ. αιώνας). Oι Δωδεκανήσιοι υποτάχτηκαν στους Πέρσες, αλλά τους απελευθέρωσε ο αθηναϊκός στόλος και από τότε εντάχτηκαν στην αθηναϊκή συμμαχία. Στη συμμαχία αυτή οι Δωδεκανήσιοι έμειναν πιστοί και κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο και μόνο λίγο πριν από το τέλος του αποχώρησαν από τη συμμαχία. Στο τέλος του Ε' π.Χ. αιώνα η Ροδος, με ενωμένες τις τρεις πόλεις της σε ένα ισχυρό κράτος, έγινε μεγάλη ναυτική δύναμη. Το ναυτικό της μάλιστα δίκαιο αναγνωρίστηκε στο πανελλήνιο ως το μόνο που ίσχυε στην εποχή του. Τον Δ' αιώνα γνώρισε μεγάλη ακμή και η Κω με την Ιατρική Σχολή του Ιπποκράτη.
Όταν μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου άρχισαν οι πόλεμοι μεταξύ των διαδόχων του, η Ροδος διατήρησε την ουδετερότητά της και κατόρθωσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία την πολιορκία του Δημητρίου του Πολιορκητή (305 - 304 π.Χ.). Στην περίοδο αυτή η Ροδος αναπτύχθηκε σε σπουδαίο καλλιτεχνικό κέντρο με ονομαστές σχολές πλαστικής. Στην εποχή της ρωμαιοκρατίας ήταν τόση η φήμη της Ροδου και της Κω ως πνευματικών κέντρων, ώστε πολλοί Ρωμαίοι πήγαιναν εκεί για ανώτερη μόρφωση.

Η ΚΑΜΕΙΡΟΣ ΡΟΔΟΥ

Σπουδαίο εμπορικό κέντρο η Καμειρος Ροδου από την Αρχαϊκή μέχρι και την Ελληνιστική Εποχή, μια από τις τρεις αρχαίες πόλεις του νησιού (Ιαλυσος, Λινδος, Κάμειρος). Ξεχασμένη για αιώνες, η Καμειρος αποκαλύφθηκε με τις ανασκαφές του 1929. Ήταν χτισμένη αμφιθεατρικά σε πλαγιά με θέα προς τη θάλασσα, χωρίς οχυρωματικά έργα, ούτε ακρόπολη.
Σήμερα σώζονται τμήματα πολλών σπιτιών και άλλων κτιρίων, η Αγορά με δωρική στοά (3ου αι.), τέμενος ελληνιστικό, ο κεντρικός δρόμος της πόλης, ερείπια υδραγωγείου και ίχνη από τον περίπτερο ναό της Αθηνάς. Το μοναστήρι της Παναγιάς, χτισμένο σχεδόν πάνω στα θεμέλια του ναού της Αθηνάς. Κοντά υπάρχει πρωτοχριστιανική κατακόμβη. H περιοχή γύρω από την Κάμειρο είναι σπαρμένη με βυζαντινά και ενετικά μνημεία.

Αρχαία Λινδος στη ροδο

Αρχαία πόλη της Ροδου στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού, μια από τις τρεις σημαντικότερες του νησιού. Η Λινδος, η οποία αναφέρεται ήδη στον Όμηρο, υπήρξε μέλος της δωρικής εξαπόλεως. Το 688 π.Χ. άποικοι από την Λινδο ίδρυσαν τη Γέλα της Σικελίας. Η αρχαία πόλη της λινδου στη Ροδο ήταν κτισμένη στη θέση του σημερινού χωριού, μεταξύ τής ακροπόλεως και του ακρωτηρίου Κράνα.
Σώζονται μόνο λίγα ερείπια ενός ιερού του Διονύσου και του κοίλου του θεάτρου, που ήταν σκαμμένο στον βράχο. Στον λόφο μπροστά στην ακρόπολη υπάρχει ένα κυκλικό ταφικό μνημείο καλυμμένο με θόλο, ο λεγόμενος τάφος του Κλεοβούλου, το οποίο χρονολογείται περί το 100 π.Χ. Πολυάριθμοι τάφοι υπάρχουν στις πλαγιές του ακρωτηρίου Κράνα.
Η ακρόπολη της Λινδου - Ροδου βρίσκεται στην κορυφή ενός κατακόρυφου βράχου που αρχίζει αμέσως από τη θάλασσα, ύψους 116 μ. Στη στενή νότια άκρη της ακροπόλεως, δίπλα στον γκρεμό, υπάρχει ο ναός της Αθηνάς Λινδίας, ένας στενόμακρος τετράστυλος αμφιπρόστυλος ναός του 4ου π.Χ., αι. Αρχικά στη θέση του ναού υπήρχε μόνο ένας βωμός, αργότερα κτίστηκε ένας απλός σηκός, και μόλις τον 6ο π.Χ. αι. κτίστηκε ο ναός του Κλεοβούλου που καταστράφηκε από πυρκαγιά τον 4ο π.Χ. αι. Το ανώτερο μέρος της ακροπόλεως και ο ναός περιβάλλονταν από κιονοστοιχίες με ένα μεγάλο πρόπυλο στο βόρειο μέρος (περίπου 300 π.Χ.), στο πρόπυλο αυτό οδηγούσε ένα πλατύ κλιμακοστάσιο που από τις δύο μεριές του περιστοιχιζόταν από στοές με κιονοστοιχίες (2ος π.Χ. αι.).
Στο ιερό βρέθηκαν πολυάριθμες βάσεις αγαλμάτων με υπογραφές καλλιτεχνών που μαρτυρούν τη δραστηριότητα της ροδιακής σχολής στους ελληνιστικούς χρόνους, πολλές επιγραφές, μεταξύ των οποίων και το περίφημο «Χρονικό της Λίνδου», καθώς και μεγάλος αριθμός ειδωλίων και διαφόρων αντικειμένων από τον 8ο π.Χ. αι. ως τη ρωμαϊκή εποχή

Ασκληπιείο στην κω

Το Ασκληπιείο της Κω (άρχισε να χτίζεται τον 4ο αι. π.Χ.) 4 χλμ Δ, είναι το πιο σημαντικό μνημειακό συγκρότημα του νησιού.
Το θεραπευτήριο της αρχαιότητας. Βρίσκεται μέσα σε άλσος με κυπαρίσσια. Το έδαφος έχει αρκετή κλίση, γι' αυτό χτίστηκε σε τέσσερα επίπεδα που συνδέονται μεταξύ τους με μαρμάρινα κλιμακοστάσια. Επάνω κυριαρχεί o ναός του Ασκληπιού -δωρικός περίπτερος (2ου αι. π.Χ.). Σώζονται μόνο τα θεμέλια και λίγες κολόνες. Στο κέντρο του δευτέρου επιπέδου (ή εξέδρας) βρίσκεται ο βωμός που έχει δεξιά του ιωνικό ναό (3ου αι. π.Χ.). Σώζονται τα θεμέλια, δυο κολόνες και αριστερά ρωμαϊκός ναός, αρχιτεκτονικά μέλη. Το γλυπτό διάκοσμο του ναού είχαν φιλοτεχνήσει τα παιδιά του Πραξιτέλους.
Κάτω απομένουν σήμερα τα ερείπια της Στοάς, που πρέπει να στέγαζε την ιατρική σχολή του Ιπποκράτη. Κοντά υπήρχαν στην αρχαιότητα θερμές πηγές. Από το πιο ψηλό σημείο του Ασκληπιείου ανοίγεται μπροστά και απέναντι το πανόραμα της μικρασιατικής χερσονήσου της Αλικαρνασσού.
Το θεραπευτήριο του Ιπποκράτη της Κω αποκαλύφθηκε μετά από ανασκαφές που έκαναν Γερμανοί αρχαιολόγοι στις αρχές του αιώνα μας (1901). Ο οικισμός Κερμεντέ ή Πλατάνι στα μισά του δρόμου για το Ασκληπιείο, σε περιοχή πολύ εύφορη, με μεγάλη βλάστηση και πολλά κυπαρίσσια. Παλιά ήταν αμιγές τουρκικό χωριό. Τώρα ο πληθυσμός είναι μοιρασμένος αλλά διατηρείται η μουσουλμανική φυσιογνωμία του -τζαμί, χαμηλά ξύλινα σπίτια.