ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ - ΚΩΣ - ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ

Η ΚΩΣ ΣΤΗΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Κως δέχτηκε πολλές επιρροές στον προϊστορικό της πολιτισμό. Φοίνικες, Λέλεγες, Κρήτες, Κάρες και άλλοι πέρασαν από το νησί. Από ερείπια Πελασγικών τειχών, που βρέθηκαν στη θέση της «πηγής Βουρίνας», από ογκόλιθους στη θέση «Παλαιόσκαλα», και από τα θεμέλια πανάρχαιας Ακρόπολης με Πελασγικά τείχη, τα οποία διακρίνονται στα υψώματα του «Αγίου Φωκά», συμπεραίνεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήσαν οι Πελασγοί.

Πρώτος μυθικός βασιλιάς της Κω ήταν ο Μέροπας, γιός του Τρίοπα ( τριομάτης ή ανοικτομάτης), που αποίκησε το νησί προερχόμενος από το αντικρινό ακρωτήρι της Μικράς Ασίας Τριόπιον ( σημερινό Κάβο-Κριός), όπου υπήρχε και η αρχαία πόλη Κνίδος.

Κατά τη Μυθολογία ο πόλεμος που είχε αρχίσει μεταξύ των Θεών του Ολύμπου και των Τιτάνων συνεχίσθηκε και στο νησί της Κω.
Ο Ποσειδώνας- θεός της θάλασσας, πολεμώντας τους γίγαντες της Κω, έκοψε ένα κομμάτι από το νησί και καταπλάκωσε το γίγαντα Πολυβώτη, που έφευγε προς τα νότια. Από το κομμάτι αυτό σχηματίσθηκε το ηφαιστειακό νησί της Νισύρου, και όταν «ταράζεται η Νίσυρος» λέγεται ότι «ξυπνά ο Πολυβώτης».
Στο νησί της Κω είχαν καταφύγει οι Τιτάνες Κοίος, Φοίβος και Κύννος, από το όνομα του οποίου το νησί τα πανάρχαια χρόνια ονομάθηκε «Κυννίς».

Ομηρική η σύγκρουση του Ηρακλή με τον βοσκό «Ανταγόρα».

Από την ένωση του Ηρακλή και της Χαλκιόπης κόρης του Βασιλιά Ευρύπυλου της Κω γεννήθηκαν οι ήρωες του Τρωϊκού Πολέμου Φείδιππος και Άντιφος, που με (30) πλοία εκπροσώπησαν στον Τρωϊκό Πόλεμο ( 1194 π.χ.) τα νησιά Κως, Νίσυρος, Κάλυμνος, και Λέρος. Μετά την άλωση της Τροίας το νησί δέχθηκε σαν ναυαγούς τον Ασκληπιάδη Ποδαλείριο και τους συντρόφους του, που καθιέρωσαν την λατρεία του Ασκληπιού Σωτήρα. Οι ήρωες της Τροίας με τους συντρόφους τους, ο μεν Φείδιππος ναυάγησε και σώθηκε στο νησί της Άνδρου, ο δε Άντιφος ναυάγησε στην Πελασγική γη, που ονομάσθηκε Θεσσαλία, όπου και βασίλεψε. Η πρώτη αποίκηση του νησιού έγινε τον 14ο π.χ. αιώνα από τους Αχαιούς. Η αποίκηση των Δωριέων στο νησί έλαβε χώρα τον 11ο π.χ. αιώνα. Από νωρίς η Κως ανέπτυξε τη γεωργία, την βιοτεχνία και το εμπόριο. Δημιούργησε κατά τον γεωγράφο Στράβωνα μεγάλη ναυτική δύναμη μαζί με τη Ρόδο. Τον 7ο π.χ. αιώνα η Κως βρίσκετε στον κολοφώνα της ευημερίας της. Με τις τρεις πόλεις της Ρόδου Ιαλυσό, Κάμειρο και Λίνδο, την Κνίδο και την Αλικαρνασσό (Bodrum) ιδρύουν την ιερά συμμαχία την «Δωρική Εξάπολη», η οποία είχε κοινό ιερό του Τριοπίου Απόλλωνα στο ακρωτήριο της σημερινής Μικράς Ασίας ( Κάβο-Κριός) απέναντι από τη σημερινή πόλη της Κω, όπου τελούνταν προς τιμή του Τριοπίου Απόλλωνα θρησκευτικές εορτές και αγώνες.

Στην Κω λατρεύονταν ο θεραπευτής Ασκληπιός και ο ημίθεος Ηρακλής. Οι κάτοικοι του νησιού έκαμαν μεγάλες τελετές και θυσίες προς τιμή των.

Μετά την ήττα των Περσών στη Σαλαμίνα, τις Πλαταιές και τη Μυκάλη, η Κως απαλλάχτηκε από τον Περσικό ζυγό και το έτος 477 π.χ. απετέλεσε μέλος της Αθηναϊκής Συμπολιτείας. Η Κως έδινε πάντα το παρόν σε κάθε μάχη και πόλεμο και σε κάθε συμμαχία με τους Αθηναίους, τους Λακεδαιμόνιους, τους Ρωμαίους. Λεηλατήθηκε πολλές φορές.

Ο Μέγας Αλέξανδρος μπήκε με το στρατηγό του Πτολεμαίο νικητής στην Κω και τα γύρω νησιά απελευθερώνοντάς τα από τον Περσικό ζυγό το 333 π.χ. Το αυτό έκανε και το επόμενο έτος 332 π.χ. καταναυμαχώντας το στόλο του Φαρνάβαζου (Περσικό στόλο). Μέσα από την καταπίεση των Ρωμαίων βρήκαν ανακούφιση οι Κώοι στα λόγια του Αποστόλου Παύλου που δίδασκε την θρησκεία της αγάπης, και η Κως ήταν ένας τόπος από τις περιοδείες του. Οι διωγμοί των Ρωμαίων δεν εμπόδισαν τους Κώους να στηρίξουν την χριστιανική πίστη.
Το μαρτύριο του νησιού δεν σταματά εδώ.
Οι Βάνδαλοι το 467 μ.Χ., οι Βησιγότθοι του Αλάριχου το 500 μ.Χ., οι επιδρομές των Σλαύων και των Αράβων 527 μ.Χ. και ένας καταστροφικός σεισμός το 554 μ.Χ. ισοπέδωσαν ολοκληρωτικά το νησί.
Δεν έφθαναν αυτά, το 612 μ.Χ. λεηλάτησαν το νησί οι Σαρακηνοί, έπειτα οι Νορμανδοί και το 1204 μ.Χ. οι Σταυροφόροι.
Το νησί της Κω μαζί και με τα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου ( ροδος ) από το 1315 μ.Χ. καταλήφθηκαν από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου , το 1523 μ.Χ. από του Τούρκους και τις 07.05.1912 από τους Ιταλούς. Την 07.03.1948 στο νησί υψώθηκε η Ελληνική Σημαία και ενώθηκαν- τα Δωδεκάνησα με την Μητέρα Ελλάδα